Αξίζουν μία δεύτερη ευκαιρία οι άνθρωποι που αγαπάμε;Αξίζει να πονάμε για αυτούς που αγαπάμε; Οταν κοιτάζουμε μπροστά στη ζωή μας και βλέπουμε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο κι αυτός δε βλέπει το ίδιο με εμάς, ακούμε την καρδιά μας για όσο ακόμα μας μιλάει ή αλλάζουμε την εικόνα που έχουμε μέσα σε αυτήν, προδίδοντας έτσι τα συναισθήματά μας;
Οταν ή καρδιά σου σου λέει "εδώ είσαι!" γιατί να την προδώσεις; Γιατί να μην προσπαθήσεις με κάθε τρόπο να κερδίσεις μία ψυχή, την πιο όμορφη ψυχή για σένα, που κάποτε μοιραζόταν μαζί σου τη δική της ζωή με τη δική σου; ..Οταν κάποιος αξίζει για εμάς έχουν σημασία όλα τα άλλα; Εάν όντως αγαπούσες αυτό που είχες δίπλα σου δεν θα το έχανες και δεν θα βρισκόσουν τώρα στην θέση να ζητάς δευτερη ευκαιρία..Βασικά όσο και να αγαπάς κάποιο πρόσωπο αν έχει κάνει πράγματα που όχι μόνο σε έχουν προδώσει αλλά σε έχουν προσβάλει και ως νοημοσύνη, τότε δεν αξίζει ούτε μία στο εκατομμύριο. Πφφ..Είναι κάποιες καταστάσεις στη ζωη που μας αλλάζουν σαν ανθρώπους, το είναι μας, τη σκέψη μας, τα συναισθήματά μας. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος μετρά διαφορετικά τέτοιες καταστάσεις και τις κρίνει σύμφωνα με το βαθύτερο είναι του. Σε αυτές ο κάθε ένας μπορεί να βρει ομοιότητες, κάθε μία όμως είναι εντελώς ξεχωριστή. Στην περίπτωση που έχω ο ίδιος στο μυαλό μου, υπάρχει ένα γυαλί που δεν ράγισε, ένα φαγητό που δεν μαγηρεύτηκε τελείως, ένα φαγητό που ξεχάστηκε πάνω στο μάτι της κουζίνας, κόντεψε να αρπάξει, το μάτι έσβησε και το φαγητό περιμένει να έρθει κάποιος να του ρίξει νερό, να το ανακατέψει και να ανάψει και πάλι το μάτι ώστε κάποια στιγμή να γευτεί αυτό που μαγείρεψε. Στις σχέσης δύο ανθρώπων υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά. Κάθε ένας έχει τη δική του άποψη και τη δική του κρίση για τα γεγονότα. Αυτή είναι η ζωή, απλά, ρεαλιστικά, δίκαια ή άδικα. Σημασία έχει να μπορούν να δουν οι 2 αυτοί άνθρωποι το ίδιο γυαλί, να είναι πάνω από το ίδιο φαγητό και να το ανακατεύουν πότε ο ένας πότε ο άλλος. Η σκέψη του ξαναζεσταμένου φαγητού μας τρομάζει όλους. Εκεί παίρνουμε μεγάλο ρίσκο. Εκεί αν πούμε όχι είναι μία συνειδητή, ώριμη για εμάς τους ίδιους απόφαση. Είναι μία απόφαση δύσκολη.Η σκέψη της προσπάθειας για κάτι καλύτερο, για κάτι το οποίο δεν έφτασε στο τέλος του, αλλά συνάντησε κάποιο εμπόδιο στο δρόμο του, με ότι αυτό συνεπάγεται, μα ο δρόμος παραμένει μπροστά ανοιχτός μας αφήνει συνήθως αδιάφορους μπροστά σε αυτή τη σκέψη, στη σκέψη ότι ο δρόμος δεν έχει φτάσει στο τέλος του. Εκεί πιστεύω πως η απόφαση να πούμε όχι είναι πολύ πιο εύκολη. Και πάλι συνειδητή και πάλι ώριμη, αλλά με μία τάση να θέλουμε να ξεφύγουμε από την ολοκληρωμένη εικόνα. Οπως και να έχει οι αποφάσεις κάθε ανθρώπου πρέπει να γίνονται σεβαστές από εμάς που τους αγαπούμε, όποιες κι αν είναι αυτές. Κάποιες φορές αυτό είναι δύσκολο, ειδικά αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση που αναφέρω πιο πάνω. Αν κάτι τέτοιο μπορούμε να το δούμε έτσι μόνο εμείς, και σαν συναίσθημα και σαν σκέψη, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούμε και όσο πιο διακριτικά επίσης να υπερασπιστούμε τα πιστεύω και τα συναισθήματά μας. Αν κάτι αξίζει, προσωπικά, θα του έδινα και δεύτερη και ίσως κι περισσότερες ευκαιρίες. Αν κοίταζα μέσα στην κατσαρόλα και έβλεπα πως το φαγητό έχει καεί, το πιθανότερο είναι να μην έκανα τον κόπο, θα άνοιγα το καλάθι των αχρήστων και θα το πέταγα μέσα..Όταν αγαπάς κάποιον δεν υπολογίζεις ούτε μετράς ευκαιρίες, ζείς γι'αυτόν. Υπαρχουν δυο κυριες πηγες συναισθηματων : η μια ειναι ο φοβος , και ολα τα συναισθηματα που πηγαζουν απο αυτον. και η αλλη ειναι η αγαπη και ολα τα συναισθηματα που πηγαζουν απο αυτην. Βιωνουμε και τα δυο συναισθηματα , αλλα αυτο που υπερισχυει στους καθημερινους ανθρωπους ειναι ο φοβος, σωστα; Στο μονοπατι του του φοβου , αγαπαμε καποιον , αν μας αφησει να τον ελεγχουμε , αν ειναι καλος μαζι μας, αν ταιριαζει στην εικονα που εχουμε φτιαξει για αυτον. Δημιουργουμε μια εικονα του πως θα πρεπει να ειναι και επειδη δεν θα γινει ποτε αυτη η εικονα , τον κρινουμε και τον βρισκουμε ενοχο. Στο μονοπατι της αγαπης , δεν υπαρχουν αν , δεν υπαρχουν οροι.
Αγαπαμε καποιον χωρις λογο και δικαιολογια.. Τον αγαπαμε οπως ειναι και ειναι ελευθερος να ειναι ο εαυτος του.. Φυγε.

Απλά κάποιοι στίχοι..
Εγώ σ'αγάπησα
κι εσύ με σκότωσες,
πάντα αυτό έκανες.
Δεν σε κατηγορώ,
εγώ φταίω.
Δεν είχες σχεδιάσει να σε αγαπήσω,
μόνη μου σε αγάπησα,
το θέμα είναι,
πως κάθε μέρα
λες και επίτιδες
με έκανες να σ'αγαπώ όλο και πιο πολύ.
Τώρα πια όμως,
δεν ξέρω τι αισθάνομαι για εσένα,
αν σ'αγαπώ ή αν σε μισώ,
αν με ενδιαφέρεις ή αν αδιαφορώ για εσένα.
Ένα είναι το σίγουρο,
με πλήγωσες τόσο πολύ,
που τίποτα πια δεν θα είναι
όπως παλιά.