Η καρδια μου δουλευει με μπαταριες που εχουν καιρο χαλασει και το θεμα ειναι κανεις δεν μπηκε στον κοπο να τις αλλαξει.ουτε εσυ ουτε καμια που να σου φερνει, την πουτανα την καρδια μου την γουσταρω χαλασμενη! Μην τα μπερδεςψεις, δεν σε μισω σε αγαπω οπως ο Βουδας τον Χριστό.. γιατι οπως ειπε καποιος, η ζωη ειναι πουτανα στο κρεβατι και ξερει να σε γαμαει τοσο, που δεν εισαι πλεον δυνατος για να παλεψεις και να διεκδικήσεις αυτο που θες, αυτο που θα σε κανει χαρουμενο και θα δωσεις νοημα στην ζωη σου. Πως περναει ετσι ο καιρος, χειμωνας, θλιψη, η αγαπη που ειναι; Χαθηκε. Ολα χανονται μια μερα, η αγαπη δεν μπορει ειναι παντοτινη, τουλαχιστον ενα χαπι-εντ θα μπορουσε να εχει; Κατι που στο τελος θα σου δωσει κατι ομορφο, να χαμογελας. Αναμνησεις, ναι. Ο,τι σε σκοτωνει σε κανει πιο δυνατο, και ειμαι σιγουρη πως μετα απο αυτη την ιστορια θα βγω τοσο δυνατη γιατι στο τελος θα εχω βγει κερδισμενη, μεσα μου και θα το ξερω μονο εγω. Θα το εχω νιωσει και θα ειμαι καλα με τον εαυτο μου :)

Μπιχλιμπίδια
Τέταρτο ή πέμπτο τρένο που περνάει.Έχασα το μέτρημα.Ο καιρός συνεχίζει να συμβαδίζει με την διάθεσή μου.Ούτε αυτός δεν μου κάνει το χατήρι να ομορφύνει λίγο παραπάνω.Παγερός κι απόλυτος,όπως οι αποφάσεις σας.Μονάχα μερικά αχνά τιτιβήσματα πουλιών,παγιδευμένων σαν και μένα.Άνθρωπο δίπλα μου με κοιτούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται για την παράξενη φιγούρα μου.Καλό σημάδι,δεν είμαι τελείως αόρατη ακόμη.Ξέρω,ακόμα ένα μελαγχολικό δοκίμιο σαν όλα τ'άλλα.Ντρέπομαι που δεν είμαι προτότυπη,άλλα γράφουμε ό,τι νιώθουμε σωστά?Συνωστισμός πάνω στην γέφυρα και το κρύο καλά κρατεί.Ένας,ένας κρύβεστε σαν τις ακτίνες του ηλίου.Ίσως να ξαναρθέιτε όταν κι αυτός αποφασίσει να φανεί μέσα στο γκρίζο να με ζεστάνει,σαν το δήθεν ενδιαφέρον σας.Πόση απόγνωση μπορεί να κρύφτει σε μια ψυχή,πόσο κρυγαλέα μπορεί να φωνάξει "Βοήθεια" ένα χαμόγελο.Αλλά,βλέπεις δεν έχω την πολυτέλεια να εξηγήσω και πολλά."Δεν θα σ'ακούσουν ό,τι κι αν τους πεις είναι κατα της λογικής".Ξέρεις καλά πως οι "άνθρωποι" όταν τους αφήνεις να μάθουν παραπάνω απ'τα βασικά έχουν περισσότερες πληροφορίες για να σε χτυπήσουν όταν χρειαστεί.Δεν διαθέτουν καν ένα λεπτό απ'την πολύτιμη ζωή τους για να σε βοηθήσουν.Γι'αυτό δείχνω διαφορετική.Όχι δεν είμαι σκληρή,ούτε δυνατή Jo,ούτε αστεία τίποτα,τίποτα.Απαρηγόρητη και συνηθισμένη είμαι κλασσική ψαρωμένη δεκαεξάχρονη μονίμως χαμένη."Ψάχνω την αλήθεια στ'αλκόολ και σε κάθε λέξη που γράφω αποθώντας τον φόβο της παγωμένης απομώνωσης που μ'αφήσατε να καίγομαι".Πώς αλλιώς θα κρυφτείς άμα δεν τους δείξεις το αντίθετο ακριβώς?Λίγοι ξέρουν και σχεδόν κανείς δεν εκτιμά.Κρέμομαι απο το τηλέφωνο,ίσως χτυπήσει και να'σαι εσύ!Δεν με ξέχασες τελείως έτσι?Τι ασυναρτησίες γράφω,οι περισσότεροι θα πιστέψετε ότι είμαι ακόμη μια πεσιμίστρια που της αρέσει η δυστυχία της.Όχι την σιχάθηκα,μπορεί κάποτε να φαινόταν ελκυστική,όχι πια.Τι σας νοιάζει θα πείτε?Απολύτως τίποτα απαντώ.Εξάλλου ποιός νοιάζεται πλέον για τον άλλον?Έχετε δίκιο καλύτερα μόνη.Ξεκίνησε η βροχή..χαχα..και κανείς δεν ήρθε.Τα λέμε..

Ο,τι δεν σε σκοτώνει..
Καθώς οι μέρες πλησιάζουν,μην πω ότι έφτασαν κιόλας το σκέφτομαι όλο και περισσότερο.Μπορεί και να αναγκάζω τον εαυτό μου να το σκεφτεί λόγο ανάγκης.Όλο κάτι λείπει,ή τέλος πάντων εγώ η ίδια δημιουργώ την ανάγκη να λείπει κάτι.Γιατί κακά τα ψέματα ποτέ δεν αρκούμαστε σ'αυτά που έχουμε και κατά έναν περίεργο τρόπο πάντα αναζητούμε το παρελθόν.Έτσι δεν είναι? Ίσως το παρόν να μας προσφέρει περισσότερα όμως πάντοτε ζητάμε πίσω αυτό που χάσαμε.Είναι όμως μια πραγματική ανάγκη ή μια φτιαχτή ανάγκη που μας στοιχειώνει το μυαλό?Φαντάσματα του παρελθόντος πεσ'τα όμως αν και τόσο μακρινά τόσο επικίνδυνα,σου χαλάνε αμέσως την διάθεση δημιουργώντας σου μια αίσθηση γλυκόπικρης νοσταλγίας.Πόσες φορές βλέπουμε παλιές φωτογραφίες,νιώθουμε ένα μικρό σφύξιμο στο στομάχι και μας γοητεύει μονάχα το γεγονός ότι οι εικονιζόμενες σκηνές ανήκουν στο παρελθόν.Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τις αγγίξουμε στην πραγματικότητα και στην τελική τελείωσαν.Μανιωδώς συγκρίνουμε το παρόν με το παρελθόν εξιδανικεύοντας τα περασμένα ως κάτι το εξωπραγματικό,την απόλυτη ευτυχία ξεχνώντας τα προβλήματα που όντως υπήρχαν.Ειδικά στο θέμα της αγάπης διαγράφουμε κάθε ίχνος πόνου κάθε δάκρυ ζητώντας πίσω αυτό το "τέλειο" που χάσαμε ακριβώς γιατί είναι τελείως μακρινό.Κι εγώ κυρίως είμαι προσκολημένη σ'ένα παρελθόν μόνο γιατί δεν μπορώ να δω πόσο υπέροχα μπορώ να χρωματίσω την ζωή μου.Το παρόν,το μέλλον.. Και το λυπηρό είναι ότι η ζωή είναι τόσο μικρή και ακαριαία που ξεχνάμε να ζήσουμε,μένωντας πίσω σκαλίζοντας πληγές για να καθησυχαστούμε πως υπάρχουν ακόμα αναμνήσεις οι οποίες θεωρητικά θα μας κάνουν να νιώσουμε καλύτερα σ'ένα γκρίζο παρόν που εμείς οι ίδιοι δεν προσπαθήσαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία να κάνει την ανατροπή του θάβωντας τα μακρινά σ'ένα "μνήμα" όμορφο στο πίσω μέρος του μυαλού μας.Λοιπόν όποιον ενδοιασμό κι αν είχα ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θα'ναι σαν αυτό το μακρινό εξαλύφθηκε.Στο χέρι μας είναι να ξεπεράσουμε τα περασμένα και θα το κάνουμε έτσι δεν είναι?Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που η ζωή προχωράει μόνο μπροστά..


Όλα καλά θα πάνε..έτσι;

" Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια
μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια
ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει "

there was a girl who loved the rain, she was alone but never scared..everyone thought that she was lost, but no one tried to give her hope..and when i saw her i felt calm..she was the one i saw that night when i was crying full of pain..she took my tears and made them rain..there was a girl who loved the rain she had a calm and peaceful face.nobody knew what was her name everyone used to call her 'rain' ...and when i saw her i felt tears..she was the one who knew my dreams ..she took my hand and then she waited,when she breathed out, it started raining ..and it was one night that she just left and it was raining everyday i tried to reach her but she wasn't there..i know she is there and feels the same..

Αξίζουν μία δεύτερη ευκαιρία οι άνθρωποι που αγαπάμε;Αξίζει να πονάμε για αυτούς που αγαπάμε; Οταν κοιτάζουμε μπροστά στη ζωή μας και βλέπουμε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο κι αυτός δε βλέπει το ίδιο με εμάς, ακούμε την καρδιά μας για όσο ακόμα μας μιλάει ή αλλάζουμε την εικόνα που έχουμε μέσα σε αυτήν, προδίδοντας έτσι τα συναισθήματά μας;
Οταν ή καρδιά σου σου λέει "εδώ είσαι!" γιατί να την προδώσεις; Γιατί να μην προσπαθήσεις με κάθε τρόπο να κερδίσεις μία ψυχή, την πιο όμορφη ψυχή για σένα, που κάποτε μοιραζόταν μαζί σου τη δική της ζωή με τη δική σου; ..Οταν κάποιος αξίζει για εμάς έχουν σημασία όλα τα άλλα; Εάν όντως αγαπούσες αυτό που είχες δίπλα σου δεν θα το έχανες και δεν θα βρισκόσουν τώρα στην θέση να ζητάς δευτερη ευκαιρία..Βασικά όσο και να αγαπάς κάποιο πρόσωπο αν έχει κάνει πράγματα που όχι μόνο σε έχουν προδώσει αλλά σε έχουν προσβάλει και ως νοημοσύνη, τότε δεν αξίζει ούτε μία στο εκατομμύριο. Πφφ..Είναι κάποιες καταστάσεις στη ζωη που μας αλλάζουν σαν ανθρώπους, το είναι μας, τη σκέψη μας, τα συναισθήματά μας. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος μετρά διαφορετικά τέτοιες καταστάσεις και τις κρίνει σύμφωνα με το βαθύτερο είναι του. Σε αυτές ο κάθε ένας μπορεί να βρει ομοιότητες, κάθε μία όμως είναι εντελώς ξεχωριστή. Στην περίπτωση που έχω ο ίδιος στο μυαλό μου, υπάρχει ένα γυαλί που δεν ράγισε, ένα φαγητό που δεν μαγηρεύτηκε τελείως, ένα φαγητό που ξεχάστηκε πάνω στο μάτι της κουζίνας, κόντεψε να αρπάξει, το μάτι έσβησε και το φαγητό περιμένει να έρθει κάποιος να του ρίξει νερό, να το ανακατέψει και να ανάψει και πάλι το μάτι ώστε κάποια στιγμή να γευτεί αυτό που μαγείρεψε. Στις σχέσης δύο ανθρώπων υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά. Κάθε ένας έχει τη δική του άποψη και τη δική του κρίση για τα γεγονότα. Αυτή είναι η ζωή, απλά, ρεαλιστικά, δίκαια ή άδικα. Σημασία έχει να μπορούν να δουν οι 2 αυτοί άνθρωποι το ίδιο γυαλί, να είναι πάνω από το ίδιο φαγητό και να το ανακατεύουν πότε ο ένας πότε ο άλλος. Η σκέψη του ξαναζεσταμένου φαγητού μας τρομάζει όλους. Εκεί παίρνουμε μεγάλο ρίσκο. Εκεί αν πούμε όχι είναι μία συνειδητή, ώριμη για εμάς τους ίδιους απόφαση. Είναι μία απόφαση δύσκολη.Η σκέψη της προσπάθειας για κάτι καλύτερο, για κάτι το οποίο δεν έφτασε στο τέλος του, αλλά συνάντησε κάποιο εμπόδιο στο δρόμο του, με ότι αυτό συνεπάγεται, μα ο δρόμος παραμένει μπροστά ανοιχτός μας αφήνει συνήθως αδιάφορους μπροστά σε αυτή τη σκέψη, στη σκέψη ότι ο δρόμος δεν έχει φτάσει στο τέλος του. Εκεί πιστεύω πως η απόφαση να πούμε όχι είναι πολύ πιο εύκολη. Και πάλι συνειδητή και πάλι ώριμη, αλλά με μία τάση να θέλουμε να ξεφύγουμε από την ολοκληρωμένη εικόνα. Οπως και να έχει οι αποφάσεις κάθε ανθρώπου πρέπει να γίνονται σεβαστές από εμάς που τους αγαπούμε, όποιες κι αν είναι αυτές. Κάποιες φορές αυτό είναι δύσκολο, ειδικά αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση που αναφέρω πιο πάνω. Αν κάτι τέτοιο μπορούμε να το δούμε έτσι μόνο εμείς, και σαν συναίσθημα και σαν σκέψη, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούμε και όσο πιο διακριτικά επίσης να υπερασπιστούμε τα πιστεύω και τα συναισθήματά μας. Αν κάτι αξίζει, προσωπικά, θα του έδινα και δεύτερη και ίσως κι περισσότερες ευκαιρίες. Αν κοίταζα μέσα στην κατσαρόλα και έβλεπα πως το φαγητό έχει καεί, το πιθανότερο είναι να μην έκανα τον κόπο, θα άνοιγα το καλάθι των αχρήστων και θα το πέταγα μέσα..Όταν αγαπάς κάποιον δεν υπολογίζεις ούτε μετράς ευκαιρίες, ζείς γι'αυτόν. Υπαρχουν δυο κυριες πηγες συναισθηματων : η μια ειναι ο φοβος , και ολα τα συναισθηματα που πηγαζουν απο αυτον. και η αλλη ειναι η αγαπη και ολα τα συναισθηματα που πηγαζουν απο αυτην. Βιωνουμε και τα δυο συναισθηματα , αλλα αυτο που υπερισχυει στους καθημερινους ανθρωπους ειναι ο φοβος, σωστα; Στο μονοπατι του του φοβου , αγαπαμε καποιον , αν μας αφησει να τον ελεγχουμε , αν ειναι καλος μαζι μας, αν ταιριαζει στην εικονα που εχουμε φτιαξει για αυτον. Δημιουργουμε μια εικονα του πως θα πρεπει να ειναι και επειδη δεν θα γινει ποτε αυτη η εικονα , τον κρινουμε και τον βρισκουμε ενοχο. Στο μονοπατι της αγαπης , δεν υπαρχουν αν , δεν υπαρχουν οροι.
Αγαπαμε καποιον χωρις λογο και δικαιολογια.. Τον αγαπαμε οπως ειναι και ειναι ελευθερος να ειναι ο εαυτος του.. Φυγε.

Απλά κάποιοι στίχοι..
Εγώ σ'αγάπησα
κι εσύ με σκότωσες,
πάντα αυτό έκανες.
Δεν σε κατηγορώ,
εγώ φταίω.
Δεν είχες σχεδιάσει να σε αγαπήσω,
μόνη μου σε αγάπησα,
το θέμα είναι,
πως κάθε μέρα
λες και επίτιδες
με έκανες να σ'αγαπώ όλο και πιο πολύ.
Τώρα πια όμως,
δεν ξέρω τι αισθάνομαι για εσένα,
αν σ'αγαπώ ή αν σε μισώ,
αν με ενδιαφέρεις ή αν αδιαφορώ για εσένα.
Ένα είναι το σίγουρο,
με πλήγωσες τόσο πολύ,
που τίποτα πια δεν θα είναι
όπως παλιά.

Ράνια : Ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από ζευγάρια αντιθέτων.
Λίλα : Δίδυμες δυνάμεις που παλεύουν η μια ενάντια στην άλλη.
Ράνια : Άσπρα και μαύρα πούλια από τάβλι παγιδευμένα σε μια τέρμονη μάχη μέχρι το τέλος του χωροχρόνου.
Λίλα : Σύμφωνα με τον Ταοϊσμό η κάθε αλλαγή προκείπτει από τη μια δύναμη που ανατρέπει την άλλη σε μια αέναη αλληλοδιαδοχή.
Ράνια : Οι μέρες γίνονται νύχτες και έτσι έχουμε το χρόνο.
Λίλα : Kαι οι χειμώνες γίνονται καλοκαίρι και έτσι έχουμε εποχές.
Ράνια : Και κάπως έτσι συνεχίζονται οι ζωές μας.
Λίλα : Σε κύκλους που διαγράφονται από μια διαρκώς ανατρεπόμενη ισορροπία αντιθέτων.
Ράνια : Γιατί η ζωή κάνει κύκλους.
Λίλα : Και αν η εναλλαγή τους είναι σταθερή το αποτέλεσμα τους δεν είναι.
Ράνια : Κάθε κύκλος σε στροβιλίζει στη δύνη του αλλά στο τέλος σε αφήνει σε κάποιο καινούριο σημείο.
Λίλα : Ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην επόμενη στροφή.
Ράνια : Και αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι.